 | Strona: 1 / 1 strony: [1] |
Chemia nieorganiczna |  |
| | | | norbi | 25.05.2009 16:52:34 | Grupa: Użytkownik
Posty: 8 #265903
Od: 2009-4-21
| Trzeba rozruszac ten watek o chemi nieorganicznej moze akurat ktos skorzysta z materiałów | | | | | norbi | 25.05.2009 16:53:22 | Grupa: Użytkownik
Posty: 8 #265904
Od: 2009-4-21
| SOLE związki powstające w reakcji zobojętniania, pochodne kwasów, w których zdolny do oddzielenia w wyniku dysocjacji elektrolitycznej atom wodoru został zastąpiony atomem metalu lub rodnikiem (np. — NH4); w powstałej cząsteczce ów atom metalu lub rodnik może zostać odszczepiony podczas dysocjacji jako kation. Sole można również uważać za pochodne zasad, w których zdolne do dysocjacji grupy hydroksylowe zostały zastąpione również ulegającymi dysocjacji resztami kwasowymi. Wszystkie sole rozpuszczone w odpowiednim rozpuszczalniku ulegają dysocjacji elektrolitycznej, są więc elektrolitami. Na ogół sole są ciałami stałymi, nielotnymi lub słabo lotnymi, a stopione w odpowiednio wysokiej temperaturze dysocjują nawet bez rozpuszczalnika i przewodzą prąd.
Część soli to związki dobrze rozpuszczalne w wodzie i chętnie dysocjujące na jony:
Na2SO4 →2Na+ + SO42-
CdCl2 → Cd2+ + 2Cl-
Pewna część soli jest w wodzie nierozpuszczalna, a powstając w reakcji jonowej, strąca się całkowicie lub częściowo w postaci białego osadu, bądź osadu innego koloru. Ciekawą reakcją dającą sól jest reakcja dwóch różnych soli. Taka zachodzi jednak dopiero wtedy, gdy obie sole-substraty są dobrze rozpuszczalne w wodzie, a sól-produkt nie rozpuszcza się w wodzie, strąca się jako osad. Obok soli-osadu powstaje drugi produkt - sól dobrze rozpuszczalna
| | | | | norbi | 25.05.2009 16:54:37 | Grupa: Użytkownik
Posty: 8 #265905
Od: 2009-4-21
| HYDROLIZA SOLI
Doświadczenie wykazuje, że roztwory pewnych soli mają odczyn zasadowy (pH>7), innych — odczyn kwaśny (pH<7), innych wreszcie odczyn obojętny (pH=7). Dlaczego tak jest? Przecież sole te nie zawierają w swoim składzie ani jonów wodorowych ani hydroksylowych.
Wytłumaczenia tych faktów należy szukać w oddziaływaniu soli z wodą. Dla przykładu roztwór octanu sodowego CH3COONa wykazujący odczyn zasadowy.
Octan sodowy, jako silny elektrolit podczas rozpuszczania w wodzie całkowicie dysocjuje na jony Na+ i CH3COO-. Jony te reagują z jonami H+ i OH- pochodzącymi z wody, przy czym jony Na+ nie mogą związać jonów OH- w cząsteczki NaOH, ponieważ wodorotlenek sodowy jest mocnym elektrolitem i występuje w roztworze w postaci jonów. Z drugiej strony jony octanowe wiążą jony H+ tworząc cząsteczki słabego elektrolitu — kwasu octowego, w wyniku czego nowe cząsteczki H2O dysocjują na jony H+ i OH-. Procesy te przebiegają dotąd, póki nie ustali się równowaga. Równanie to wskazuje, że w wyniku utworzenia słabego elektrolitu kwasu octowego przesuwa się równowaga jonowa dysocjacji wody i wytwarza się nadmiar jonów OH-, dlatego też roztwór przybiera odczyn zasadowy.
Oddziaływanie wody z jonami soli prowadzące do utworzenia słabego elektrolitu nazywa się hydrolizą soli. Jak pokazuje powyższy przykład roztwór stał się zasadowy w wyniku hydrolizy soli CH3COONa.
Należy nadmienić, że każdą sól można przedstawić jako produkt reakcji kwasu i zasady. Zatem octan sodowy CH3COONa utworzony jest przez słaby kwas CH3COOH i silną zasadę NaOH, chlorek amonowy NH4OH — przez słabą zasadę NH4OH i silny kwas HC1, CH3COONH4 — przez słaby kwas CH3COOH i słabą zasadę NH4C1, NaCl — przez mocną zasadę NaOH i mocny kwas HC1.
Wszystkie sole utworzone przez słaby kwas i mocną zasadę będą ulegać hydrolizie i nadawać roztworowi odczyn zasadowy (pH>7). Sole utworzone przez mocny kwas i słabą zasadę również ulegają hydrolizie. Nadają one roztworowi odczyn kwaśny, jak to ma miejsce w roztworze chlorku amonowego NH4Cl. W tym przypadku tworzy się słaby elektrolit NH4OH.
W wyniku tego część jonów OH- zostanie zamieniona na jony, natomiast H+ zostaną w nadmiarze. Zatem, w wyniku hydrolizy NH4C1 roztwór tej soli wykaże odczyn kwaśny (pH<7).
Jeszcze łatwiej ulegają hydrolizie sole utworzone przez słaby kwas i słabą zasadę, na przykład CH3COONH4. Jony tej soli jednocześnie wiążą jony H+ i OH-, przesuwając równowagę dysocjacji wody. W tym przypadku odczyn roztworu zależy od stopnia dysocjacji produktów hydrolizy — kwasu i zasady: jeżeli przeważają jony OH- odczyn jest zasadowy, jeżeli jony H+ odczyn jest kwaśny, jeżeli ich ilości są jednakowe — odczyn obojętny. Ponieważ w powyższym przykładzie stopnie dysocjacji CH3COOH oraz NH4OH powstających w wyniku hydrolizy są w przybliżeniu jednakowe, zatem roztwór będzie obojętny (pH=7). Jednak w wodnym rozworze węglanu anionowego (NH4)2CO3, również soli słabego kwasu i słabej zasady, odczyn jest słabo zasadowy, ponieważ stopień dysocjacji NH4OH jest wyższy od stopnia dysocjacji. Wreszcie, sole utworzone przez silną zasadę i silny kwas nie ulegają hydrolizie. Jony takich soli nie mogą tworzyć z jonami wody słabych elektrolitów. W tym przypadku jony soli praktycznie nie biorą udziału w reakcji i równowaga dysocjacji wody nie ulega przemieszczeniu, stężenia jonów H+ oraz OH- pozostają takie same jak w czystej wodzie i znaczy to, że roztwór będzie miał odczyn obojętny (pH=7).
Tak więc hydroliza soli następuje zawsze w tych przypadkach, kiedy ich jony powstające w wyniku dysocjacji elektrolitycznej zdolne są do tworzenia par z jonami wody słabych (słabo zdysocjowanych) elektrolitów.
Dla większości soli proces hydrolizy jest procesem odwracalnym. Dlatego równowagę hydrolityczną charakteryzuje się ilościowo stopniem hydrolizy podobnie jak równowagę dysocjacji słabego elektrolitu charakteryzuje się stopniem dysocjacji. Stopień hydrolizy soli jest to stosunek ilości cząsteczek, które uległy hydrolizie do łącznej ilości cząsteczek rozpuszczonych.
Na wielkość stopnia hydrolizy wpływa temperatura i stężenie roztworu soli. Im wyższa temperatura i im bardziej rozcieńczony jest wodą roztwór większy jest stopień hydrolizy. Tłumaczy się to w ten sposób, że ze wzrostem temperatury wyraźnie wzrastają stężenia jonów H+ i OH- powstających z wody. Natomiast wzrost stężenia wody, jak to wynika z równań hydrolizy przesuwa równowagę hydrolizy na prawo. Doświadczalnie znaleziono jednakże, że stopień hydrolizy soli utworzonych przez słaby kwas i słabą zasadę nie zależy od rozcieńczenia.
A zatem w celu zwiększenia hydrolizy soli, jej roztwór należy rozcieńczyć i ogrzać. W wielu przypadkach w ten sposób udaje się doprowadzić hydrolizę praktycznie do końca. Równowagę hydrolityczną można łatwo przesuwać. Jeżeli do układu, w którym ustaliła się równowaga wprowadzi się produkt hydrolizy — NH4OH, to równowaga przesunie się na lewo (hydroliza soli zmniejszy się). Odwrotnie, jeżeli będziemy usuwać produkty hydrolizy, równowaga przesunie się na prawo (hydroliza soli zwiększy się). Wtedy, kiedy produkty hydrolizy opuszczają strefę reakcji, hydrolia przebiega nieodwracalnie (w równaniach hydrolizy nieodwracalnej umieszcza się znak równości).
Na zakończenie należy podkreślić, że hydroliza soli jest jednym z ważnych przykładów hydrolizy substancji. Hydroliza w ogólnym pojęciu jest reakcją wymiennego rozkładu zachodzącą między różnymi substancjami. Taka definicja obejmuje także hydrolizę substancji organicznych — to jest estrów, tłuszczów, węglowodanów, białek oraz hydrolizę substancji nieorganicznych — soli, węglików, chlorowców, soli chlorowców z metalami itd.
W dużej skali prowadzi się hydrolizę drewna. Szybko wzrastający przemysł hydrolizacyjny wytwarza z surowców niespożywczych (drewna, łupin łuszczyn słonecznikowych, kaczanów kukurydzy) szereg cennych produktów: alkohol etylowy, drożdże białkowe, glukozę, stały dwutlenek węgla (suchy lód), furfurol, terpentynę, alkohol metylowy, ligninę i wiele innych.
Hydroliza soli, utworzonych przez słabe kwasy wielozasadowe i mocne zasady, przebiega wielostopniowo (odpowiednio do reakcji odwrotnej dysocjacji wielostopniowej) i powstają sole kwaśne (dokładniej aniony kwaśnych soli).
AZOTANY, sole kwasu azotowego, o wzorze ogólnym MeINO3, rozpuszczalne w wodzie (oprócz nielicznych a. zasadowych), bezbarwne, jeżeli kation jest bezbarwny. Stopione azotany są utleniaczami, w roztwory nie mają zdolności utleniających. Prażone azotany litowców tworzą azotyny; azotany metali ciężkich wydzielają dwutlenek azotu i tlen, tworząc tlenki metali lub wolny metal. Azotany otrzymuje się przez rozpuszczanie metali albo tlenków, wodorotlenków lub węglanów metali w kwasie azotowym.
BORANY, sole kwasu borowego HsBO3, odpowiadające składem pochodnym kwasów metaborowego HBO2 lub czteroborowego H2B4O7. Borany metali alkalicznych w roztworach wodnych reagują zasadowo wskutek hydrolizy. Borany są bezbarwne, jeżeli kation jest bezbarwny.
BROMKI, związki zawierające brom ujemnie jednowartościowy. Bromki niemetali — związki bromu z niemetalami, powstające w wyniku bezpośredniej syntezy, mają własności podobne do chlorków niemetali; bromki metali — sole kwasu bromowodorowego (bromowodór), mają własności podobne do odpowiednich chlorków metali (chlorki).
CHLORKI, związki zawierające chlor ujemnie jednowartościowy. Chlorki niemetali — związki chloru z niemetalami (oprócz tlenu), powstają w wyniku bezpośredniej syntezy. Chlorki niemetali (oprócz czterochlorku węgla) całkowicie hydrolizują pod wpływem wody, wszystkie są bezbarwne lub białe.
Chlorki metali — sole kwasu solnego, mają charakter jonowy, są krystaliczne, bezbarwne, jeżeli kation jest bezbarwny. Wszystkie chlorki metali oprócz srebrowego, rtęciawego, talawego, miedziawego i ołowiawego są rozpuszczalne w wodzie. Niektóre występują w przyrodzie, inne otrzymuje się rozpuszczając węglany, tlenki, wodorotlenki lub metale w kwasie solnym.
FLUORKI, związki zawierające fluor ujemnie jednowartościowy. Fluorki niemetali — związki fluoru z niemetalami, powstają w wyniku bezpośredniej syntezy. Wszystkie bezbarwne, na ogół gazowe, pod wpływem wody hydrolizują. Sześciofluorek siarki SF6 jest bardzo odporny chemicznie (nie pali się w czystym tlenie w wysokiej temp.); trujący czterofluorek krzemu SiF4 powstaje podczas trawienia szkła kwasem fluorowodorowym; trójfluorek boru BF3 stosowany jest jako katalizator w chemii organicznej. Fluorki metali — sole kwasu fluorowodorowego (fluorowodór), bezbarwne, jeżeli kation jest bezbarwny. Fluorki metali alkalicznych hydrolizują, roztwory reagują zasadowo.
SIARCZKI, związki siarki ujemnie dwuwartościowej. 1) Siarczki metali — sole kwasu siarkowodorowego H2S (siarkowodór), o wzorze ogólnym Me2IS (znane są też wodorosiarczki MeIHS). Siarczki są nierozpuszczalne w wodzie i na ogół barwne (oprócz rozpuszczalnych i bezbarwnych siarczków potasowców i wapniowców). Siarczki rozpuszczalne hydrolizują w roztworach wodnych, mają własności redukujące (produktami utlenienia mogą być wielosiarczki). Liczne siarczki występują w przyrodzie i są ważnymi kruszcami wielu metali (np. blenda cynkowa, wurcyt, galena). Otrzymywanie: siarczki potasowców i wapniowców przez nasycanie siarkowodorem roztworów wodorotlenków lub przez redukcję siarczanów (np. węglem), siarczki metali ciężkich na drodze suchej z pierwiastków lub na drodze mokrej — strącając siarkowodorem z roztworów soli; niekiedy barwa siarczków zależy od metody ich otrzymania (siarczek rtęciowy, siarczek antymonawy). Strącanie siarczków jest ważną czynnością analizy chemicznej. Siarczki arsenu, antymonu i cyny, nierozpuszczalne w wodzie, są rozpuszczalne w roztworach siarczków potasowców (tworzą siarkosole).
węglany, sole kwasu węglowego o wzorze ogólnym Me2ICO3 (węglany obojętne) lub MeIHCO3 (węglany kwaśne, wodorowęglany). Węglany są bezbarwne jeżeli kation jest bezbarwny (ale węglan srebrowy Ag2CO3 jest żółtawy). Oprócz węglanów potasowców węglany są trudno rozpuszczalne w wodzie (wodorowęglany są lepiej rozpuszczalne). Węglany potasowców ulegają w roztworach hydrolizie jako sole słabego kwasu, przy czym roztwory węglanów obojętnych mają odczyn mocno zasadowy, a roztwory wodorowęglanów — słabo zasadowy. Pod wpływem kwasów węglany rozkładają się z wydzieleniem dwutlenku węgla CO2. Prażone ulegają dysocjacji termicznej, np. CaCO3 → CaO + CO2. Niektóre metale tworzą tylko węglany zasadowe (np. bizmut, miedź) lub nie tworzą węglanów wcale (np. glin, rtęć, żelazo trójwartościowe; roztwór węglanu strąca z roztworu ich soli osad wodorotlenku). Liczne węglany występują w przyrodzie.
FOSFORANY, sole kwasu ortofosforowego H3PO4, zawierającego fosfor pięciowartościowy. Obok fosforanów obojętnych (trzeciorzędowych) o wzorze ogólnym Me3IPO4 (z wyjątkiem fosforanów metali alkalicznych trudno rozpuszczalnych w wodzie), znane są dwa szeregi fosforanów kwaśnych:
Wodorofosforany (fosforany drugorzędowe) Me2IHPO4
Dwuwodorofosforany (fosforany pierwszorzędowe) MeIH2PO4; te ostatnie są na ogół rozpuszczalne w wodzie.
Hydroliza powoduje, że 0,5 n roztwór Na3PO4 ma pH=11, Na2HPO4 — pH=10; odczyn roztworu NaH2PO4 jest słabo kwaśny. Fosforany są bezbarwne, jeżeli kation jest bezbarwny (wyjątek — żółty fosforan srebrowy Ag3PO4). Ogrzewanie fosforanów pierwszorzędowych prowadzi do metafosforanów MeIPO3 (np. NaH2PO4 →NaPO3 + H2O), drugorzędowych — do pirofosforanów Me4IP2O7 (np. 2Na2HPO4 → Na4P2O7 + H2O); fosforany trzeciorzędowe nie ulegają zmianom podczas ogrzewania. Liczne fosforany występują, w przyrodzie (apatyt, fosforyty i inne).
SIARCZANY – sole kwasu siarkowego H2SO4 zawierającego siarkę sześciowartościową, o wzorze ogólnym Me2ISO4 (znane są też wodorosiarczany o wzorze ogólnym MeIHSO4; w stanie krystalicznym można otrzymać wodorosiarczany potasowców). Siarczany są bezbarwne, jeżeli kation jest bezbarwny, są dobrze rozpuszczalne w wodzie, oprócz siarczanu ołowiawego, wapniowego (gips), strontowego, barowego i radowego; średnio rozpuszczalne są siarczany rtęciawy i srebrowy. Uwodnione siarczany owzorze MeIISO4 7H2O zwane są koperwasami i witriolami. Liczne siarczany mają ważne zastosowanie praktyczne, wiele z nich występuje w przyrodzie.
| | | | | norbi | 25.05.2009 16:55:26 | Grupa: Użytkownik
Posty: 8 #265906
Od: 2009-4-21
| 1) Jonowa teoria kwasów i zasad Arrheniusa zakłada, że kwasami są te substancje, które w procesie dysocjacji elektrolitycznej odszczepiają jony wodorowe, zasadami zaś związki, które dysocjują z utworzeniem jonów OH-. Teoria ta odnosi się wyłącznie do roztworów wodnych, a liczne związki określane w tym rozpuszczalniku jako kwasy lub zasady radykalnie zmieniają swój charakter w innych środowiskach. Ponadto teoria Arrheniusa nie tłumaczy, dlaczego sole nie zawierające wodoru zdolnego do odszczepienia w postaci jonu H+ ani grupy hydroksylowej, która może oddysocjować jako anion OH-, zachowują się w roztworach wodnych jak kwasy (np. AlCl3, SnCl2, Fe2(SO4)3 itp.) lub zasady (Na2CO3, KCN, Na2S, CH3COONa i in.).
2) Protonowa teoria kwasów i zasad Bronsteda i Lowry'ego pozwala na wyjaśnienie niekonsekwencji koncepcji Arrheniusa. Jej punktem wyjścia jest odmienny model budowy jonów: w roztworach wodnych nie występują one w postaci kationów prostych, lecz zhydratowanych, np. H3O+, Fe(H2O)63+, Sn(H2O)42+ itd. W tym ujęciu zachowanie się w wodzie substancji nazywanych kwasami polega na przejściu jonu H+ od cząsteczki kwasu do cząsteczki wody; dlatego kwasem jest każda substancja będąca donorem protonów
| | | | | Administrator | 02.06.2009 21:50:01 | 
Grupa: Administrator 
Posty: 52 #270790
Od: 2008-10-3
| W związku z dobiegającym końcem roku szkolnego 2008/2009 proszę nie pisać na forum. |
 | Strona: 1 / 1 strony: [1] |
| << Pierwsza | < Poprzednia | Następna > | Ostatnia >> |
| Aby pisac na forum musisz sie zalogować !!! |
|